Merhaba sevgili arkadaşlar, pazar günü (16 haziran 2008) herkes ÖSS'de ter dökerken, bendeniz sevdiğim dostlarımın yanında çok güzel bir pazar günü geçirdim, resimler de çektim, sizlerle paylaşmak istedim. 
Altta bendeniz, açık havada, doğada, üstelik dostlarımın yanında olmak mutlu etmiş, yoksa hep böyle neşeliyim, gülüyorum sanmayın, insan dostları olunca mutlu oluyor..ikidebir gözlerim ayaklarımdaydı kene korkusundan ama ördek burhan sayesinde rahatladım, 'Ördek Burhan da kim?' derseniz kendisi biraz altta..
Dün hava çok güzeldi, öğleyin aniden bulutlar geldi, yağmur başladı
ve biz de minderleri vs. toplayıp, içeri kaçtık.
Alttaki Simba, sadık, koruyucu bir dost...
Bu da Burhan keneler için almışlar, her tür böceği yiyormuş, hep ayak altında dolaştı durdu, kahvaltı ederken, ona verdiğimiz börek, çörekler lokmalarını havada kapıyor!
Kalıcı Bağlantı
Yorum (12)
Yorum yaz!
PERİLERE İNANIR MISINIZ?
Yoksa iyilik perilerinin sadece peri masallarında var olduğunu mu düşünüyorsunuz? Eğer öyle düşünüyorsanız yanılıyorsunuz çünkü bu dünyada gerçekten de iyilik perileri var.
Aşağıda anlatacaklarımı okuyunca bana hak vereceksiniz...
31 Aralık 2007 yılı akşamı yani Yeni Yıl günü, bildiğiniz gibi aynı zamanda bayramdı ve tüm eczaneler kapalıydı. O akşam, her zamanki gibi İbni Sina hastanesinin yoğun bakım bölümündeki bekleme odasındaydım, diğer hasta yakınlarıyla dertleşiyorduk ki, anneme bir ilaç lazım oldu, hemen nöbetçi eczane aramaya koyulmak için, kabanımı üzerime geçirirken, yine annesi hasta olan ve o ana kadar fazla bir tanışıklığımız olmayan, çok genç, çok tatlı bir hanımefendi bana (bundan sonra kendisinden iyilik perisi olarak söz edeceğim) "Arabanız var mı?" diye sordu. Olmadığını söyleyince, "Biz sizi nöbetçi eczaneye bırakırız" demez mi! O kadar sevindim ki, anlatamam.
O ve teyzesiyle birlikte, Yeni Yıl akşamı, nöbetçi eczane aramaya koyulduk, bulduk da ama aksilik bu ya aradığım ilaç yoktu, iyilik perisi, bir an önce kendi sıcacık evine gitmek yerine, sokak sokak nöbetçi eczane aramaya koyuldu, bir yandan da ilaç sektöründe çalıştığı için, elinde cep telefonu, tanıdıklarını arayıp, ilacın ismini söyleyip, yardım istiyordu...o kadar dolaştık ki, anlatamam...sonunda bir eczacı, ilacı deposunda belki bulabileceğini, hastaneye getirebileceğini söyledi. Ben "Ben artık hastaneye kendim dönerim, ne olur zahmet etmeyin daha fazla" dememe rağmen, iyilik perisi ve teyzesi, beni tekrar hastanenin kapısına bıraktılar ve ancak ondan sonra evlerine gittiler.
Peri masallarından çıkan bu iyilik perisi, (ama kanatları yok) sadece bana değil, diğer hasta yakınlarına da her fırsatta yardım etmeyi adeta vazife biliyor, bir başkasının ithal ilaç ihtiyacı için, koşturdu, kadıncağız çok sevindi, birkaç gün sonraysa, anneme kan lazım olduğunu ve hiçbir yerde bulamadığımı duyunca, hemen yine yakınlarını, komşularını aradı, buldu da! Sayesinde anneme gerekli kanı onun bir arkadaşından temin ettik, Allah iyilik perisinden de, arkadaşından da çok çok razı olsun. Bu kadar güzel yürekli birinin annesini Allah mutlaka iyileştirecektir diye düşünüyordum...bu yazıyı yazdığımda annem henüz hayattaydı...ama kaderin önüne geçilmiyor...annemi yeni yıldan bir hafta sonra 8 Ocak'ta kaybettim
annemi kaybettim ama bir iyilik perisi kazandım...
Artık iyilik perilerine inanıyorsunuz değil mi?..
Kalıcı Bağlantı
Yorum (6)
Yorum yaz!
